​बचपन उतैकतैबसेको छ जस्तो लाग्छगिट्टीबल र टाँगेलौरोसँगकबड्डी दौडको होडबाजी हेर्दै। ​गिट्टीबल हानेर भत्किएकाभग्नावशेष पुनर्निर्मित गर्नबचपन खेलाउँदा खेलाउँदाजिन्दगीको सुदूर यात्रात्यतै कतै थामिन पुगेछ। ​समय फेरि फर्केर

​घामकिरी कुर्दाकुर्दासपनाहरू बिउँझेरउठ्न लागेका हुन्,ताराहरू टिप्न नसकेपछिपर्खेर बस्न भन्दैथाकेका हुन सक्छन् सपनाहरूउड्न पुगेका हुन्। ​खुसी खोज्नबादलको अँध्यारोमा अन्धाधुन्धदौडिने खुसीहरूरात नबिउँझिनुभन्दापहिला बिउँझिन्छन्अरू केही पाउन। ​सपनाको उज्यालोसपनाहरू

बेलाबखतसुटुक्क आइपुग्छहाँसो आइपुग्छआँसु आइपुग्छरुवाइ आइपुग्छखुसी पटक्कै बस्न रुचाउँदैन एक पट्को भलाकुसारी गर्नकोही त आफ्नो नहुनु भनेकोऐलानी हुनु सरह रहेछबेखुसी बस्नु जस्तै रहेछजबकी अन्तिमसम्म तमसानघाट पनि

खै किन हो कुन्नि, मेरा आँखा फर्फराउन थालेछन्।दाइने भए राम्रो, देब्रे भए नराम्रोबिडम्बना, मेरा दुबै आँखा फर्फराउन थालेछन्। म ज्योतिष सास्त्रमा अलि विश्वास गर्छु,सोच्छुत्यहि भएर