कविता : एक आँखाले देखिएको संसार
मेरो दैव हो कि यस्तै भाग्य होमलाई कुलङ्गार बनाइदियोगाउँमा सबैले हेप्ने अनि पिट्ने गर्थेम अपाङ्ग भएरै होलाजन्मजात यस्तै हो किखै के होअझसम्म पत्तै पाइनँ! धामी
मंगलवार, २७ माघ, २०८२
मेरो दैव हो कि यस्तै भाग्य होमलाई कुलङ्गार बनाइदियोगाउँमा सबैले हेप्ने अनि पिट्ने गर्थेम अपाङ्ग भएरै होलाजन्मजात यस्तै हो किखै के होअझसम्म पत्तै पाइनँ! धामी
मेरो दैव हो कि यस्तै भाग्य होमलाई कुलङ्गार बनाइदियोगाउँमा सबैले हेप्ने अनि पिट्ने गर्थेम अपाङ्ग भएरै होलाजन्मजात यस्तै हो किखै के होअझसम्म पत्तै पाइनँ! धामी
मेरो दैव हो कि यस्तै भाग्य होमलाई कुलङ्गार बनाइदियोगाउँमा सबैले हेप्ने अनि पिट्ने गर्थेम अपाङ्ग भएरै होलाजन्मजात यस्तै हो किखै के होअझसम्म पत्तै पाइनँ! धामी
सित्तैमा पाए ढुंगा पनि नछोड्ने नेपालीहरुको बानी छ । अझ पार्टी प्यालेन्समा त मिठोमिठो परिकार बनाइएको हुन्छ । देख्दै खाउखाउ लाग्ने । त्यसैले, एउटै व्यक्तिले
लोकतन्त्रको आत्मा शक्ति सन्तुलन र जवाफदेहिता हो। तर नेपालमा शक्ति त छ, जिम्मेवारीको डर छैन। मन्त्री निर्णय गर्छन्, कर्मचारी फाइल रोकेर बस्छन्। जनप्रतिनिधि भाषण गर्छन्,
सिडियोहरु आफै दलालको संरक्षण गर्छन् । त्यसो भएपछि कसरी सरकारी सम्पत्ति जोगिन्थ्यो ? जनप्रतिनिधिलाई पनि सरकारी सम्पत्तिको संरक्षणमा चासो छैन । जनप्रतिनिधिहरु सरकारी सम्पत्ति कब्जा
बाटोमा हिँड्दा कोठा, सटर र फ्ल्याट छ्यापछ्याप्ती खाली भेटिन्छन् । जताजतै टुलेट, सटर भाडामा, कोठा खाली, फ्ल्याट भाडामालगायत लेखिएका पोस्टर टाँसिएको देखिन्छ । डेरामा बसिरहेका
यो उनको सफलताको कथा हो। आत्मनिर्भर कर्णालीको उत्प्रेरणा हो। एमबीएमा उनले पढेका व्यवस्थापनका सिद्धान्तको व्यवहारिक प्रयोगको कथा हो। जसले जागिर खाँदैन, बरु जागिर दिन्छ। काठमाडौं
नेपालको समकालीन राजनीतिमा राजनीतिक व्यक्तित्व बन्न सजिलो छ। एउटा चुनाव जिते वा गुटको हर्ताकर्ता बने पुग्छ। गहन अध्ययन, समाजप्रतिको चिन्तन, जनताप्रतिको दायित्वबोध आवश्यक पर्दैन। विश्व
कार्कीले मन्त्रिमण्डल विस्तार गरिन्। उनी नेतृत्वको सरकार गठन भएको पाँच महिना बितिसकेको छ। तर, अहिलेसम्म कार्कीले आफ्नो मन्त्रिमण्डलको सम्पत्ति सार्वजनिक गरेकी छैनन्। सामाजिक सञ्जालमाथिको प्रतिबन्ध
यो कुनै व्यक्तिपूजाको कुरा होइन, यो जुम्ली जनताको पहिचान, आत्मसम्मान र भविष्य सुरक्षित गर्ने विषय हो। आफ्नो माटोबाट जन्मिएको हिरालाई चिन्न सक्नु नै सचेत र
पत्रकारिता राज्यको चौथो अङ्ग मात्र होइन, यो समाजको ‘ऐना’ र ‘पाले’ (Watchdog) पनि हो। यदि पत्रकारिताले शक्ति र सत्ताको स्तुतिगानमा मात्र समय बिताउँछ भने यसले
गाउँको पीडाभन्दा फेसबुकको भ्युज, जनताको सवालभन्दा टिकटकको लाइक र योजनाभन्दा प्रचार नै प्राथमिकतामा परेको यो अभियान हेर्दा लाग्छ, हामी चुनाव लड्दैछौँ कि कन्टेन्ट क्रियसनको प्रतिस्पर्धा?
