हरेक समयले खेल खेल्छ,अरूलाई सकाउँछु भन्नेहरूएक दिन आफै सकिने छन्। रोक्छु भन्नेहरू पनिकुनै दिन रोकिने छन्। खेलाडीले कुनै खेल हार्छकुनै खेल जित्छ। तर खेल खेलाउनेहरूकहिल्यै

मलाई पुतली खुब मन पर्थ्योसेता,राता, पहेँला बुट्टा दार पखेटा भएकासाना,ठुला, ठिक्कका, थरिथरिकाकति रमाइलो, उड्यो, घुम्यो, नाच्योथरिथरीका फूलमा बस्योपुतली जस्तो पो जिन्दगी त! एकदिन आमालेमेरो कपालमा रातो

बिहान हुँदै थियो बिस्तारै,किताबले भरिएको झोला बोकेरम ट्युसन पढ्न गएकी थिएँभोलिको सपना बोकेर।आमा ढोकामा उभिएर भन्नुहुन्थ्यो,छिट्टै फर्किनु है छोरी।म मुस्कुराउँदै टाउको हल्लाएँ,के थाहा त्यो मुस्कान

‎यो हेरफेर, घरदैलो, जिन्दावाद कहिलेसम्म हो?‎हाम्रो पक्षमा तपाईंको आवाज कहिलेसम्म हो?‎‎बिग्रेको स्वीकार्न, अपजस सुन्न चाहँदै चाहनुहुन्न‎उपलब्धीको जस मात्र तानातान कहिलेसम्म हो?‎‎कयौँ तुइन, कयौँ जवान यहिँ

एक मतले देशको दिशा बदल्छ,अन्धकारलाई उज्यालोमा रूपान्तरण गर्छ।एक मतले शान्ति र समृद्धि ल्याउँछ,दरिद्रताको बेडि चिर्दै आशा जगाउँछ। तिम्रो मत तिम्रो पहिचान हो,भविष्य रोज्ने जिम्मेवारीको प्रमाण

प्रिय पिपल!उष्णमा भरेर शीतलउम्रेका अनेकौं कहानीहरुतिमी पनि साक्षी हौ-कि प्रश्न थुन्ने कारखाना !वा वाचित ऋचामा उभिन्छौ ? हजुरबाको ठेकानबाहरूको रौनक-दाइह‌रुको कथाभाइहरुको चुटकिलातिमी मौन छौ !बिलाएर

बाटोमा रुमल्लिए‌को भए मूलबाटो देखाउन हुन्थ्योयात्रा आरम्भमा अल्झिएपैतला टेकाउन हुन्थ्यो। पैतला र यात्राको तादम्यताआत्मिक उर्जामा तुसारो परेन ज्ञात- लेखाजोखा कसले गरेको हेर्ने ? पछाडि कि

राजनीतिक दलका स्थानीय नेता आए, ‘तँ अब हाम्रो पार्टीको भविष्य होस्। यो समिति तँलाई हाम्रो तर्फबाट उपहार।’ विक्रम संवत् २०१८ साल कात्तिक १८ गते तिब्रिकोटको