कतिपय साथीसँग २९ वर्षपछि पहिलोपटक भेट भयो। कसैका आँखा रसाए, कसैले पुराना रमाइला घटना सुनाएर सबैलाई हँसाए। कसैले संघर्षका कथा सुनाए, कसैले सफलताका अनुभव बाँडे। हरेक अनुहार एउटा पुस्तक थियो, हरेक मुस्कान एउटा कथा थियो र हरेक अंकमाल एउटा अव्यक्त भावनाको भाषा थियो।
कहिलेकाहीँ समयले यस्तो क्षण पनि ल्याइदिन्छ, जहाँ घडीको सुई त वर्तमानमा दौडिरहेको हुन्छ, तर मन भने वर्षौँंपुरानो स्मृतिको गल्लीमा पुगिसकेको हुन्छ। आजको यो क्षण त्यही दुर्लभ अवसर हो, जहाँ हामी शरीरले वर्तमानमा छौँ, तर आत्माले २०५४ सालको त्यो सुनौलो समय फेरि एकपटक बाँचिरहेको छौँ।
समय साँच्चै नदीजस्तै रहेछ। ऊ कहिल्यै रोकिँदैन, कसैका लागि फर्केर पनि आउँदैन। उसले आफ्नै गतिमा हामीलाई बाल्यकालबाट युवावस्था, युवावस्थाबाट जिम्मेवारी र जिम्मेवारीबाट अनुभवको संसारसम्म पुर्याइदियो। यही यात्रामा हामी कोही शिक्षक भयौँ, कोही चिकित्सक, कोही इन्जिनियर, कोही कर्मचारी, कोही व्यवसायी, कोही कृषक र कोही समाजसेवामा समर्पित भयौँ। जीवनले सबैलाई फरकफरक दिशामा डोर्यायो। तर एउटा कुरा कहिल्यै बदल्न सकेन, हाम्रो मित्रता।
आज, २०५४ सालको हाम्रो ब्याच २९ वर्षपछि फेरि एउटै चौतारीमा उभिएको छ। यो भेटघाट मात्र होइन, यो समयसँगको पुनर्मिलन हो। यो केवल कार्यक्रम होइन, यो जीवनको एउटा भावुक अध्याय हो। यो केवल सम्झनाको उत्सव होइन, यो आत्मीयताको पुनर्जन्म हो।
हामी सबैको जीवनमा एउटा यस्तो समय हुन्छ, जहाँ चिन्ता कम हुन्छ, सपना धेरै हुन्छन्। २०५४ साल त्यही समय थियो। विद्यालयको त्यो आँगन, कक्षाकोठाका ती बेञ्चहरू, बिहानको प्रार्थना, शिक्षकहरूको माया र कहिलेकाहीँ पाइने हप्की, टिफिन बाँडेर खाएका मिठा पल, खेलकुदका रमाइला प्रतिस्पर्धा, वार्षिक उत्सवका उत्साह, यी सबै आज पनि स्मृतिमा ताजै छन्।
त्यो बेला कसैले कल्पना पनि गरेका थिएनौँ कि एक दिन हामी यति धेरै वर्षपछि फेरि यसरी भेट्नेछौँ। हामीसँग त्यतिबेला धन थिएन, पद थिएन, प्रतिष्ठा थिएन। तर हामीसँग थियो, निष्कलङ्क मित्रता, निस्वार्थ विश्वास र उज्ज्वल भविष्यप्रतिको अथाह आशा।
हामीले एउटै बेञ्चमा बसेर अक्षर चिनेका थियौँ। एउटै मैदानमा दौडिएका थियौँ। एउटै सपना देखेका थियौँ। आज ती सपना फरक फरक रूप लिएर हाम्रै अगाडि उभिएका छन्। कसैले सफलता हासिल गरे, कसैले संघर्षलाई जिते, कसैले परिवार निर्माण गरे, कसैले समाजका लागि उदाहरणीय काम गरे। तर हामी सबैको साझा परिचय भने आज पनि उस्तै छ, हामी २०५४ ब्याचका साथी हौँ।
आज यहाँ उपस्थित भएर एकअर्काको अनुहार नियाल्दा उमेरले अनुहारमा कोरेका रेखाहरू अवश्य देखिन्छन्। कपालमा सेतोपन थपिएको छ। काँधमा जिम्मेवारीको भारी बढेको छ। तर जब हामीले एकअर्कालाई पुरानै नामले बोलायौँ, अंकमाल गर्यौँ, हाँस्यौँ र विगतका घटना सम्झियौँ, तब लाग्यो, समय त केवल पात्र बदल्ने कलाकार रहेछ, मित्रताको कथा भने उस्तै रहेछ।
कतिपय साथीसँग २९ वर्षपछि पहिलोपटक भेट भयो। कसैका आँखा रसाए, कसैले पुराना रमाइला घटना सुनाएर सबैलाई हँसाए। कसैले संघर्षका कथा सुनाए, कसैले सफलताका अनुभव बाँडे। हरेक अनुहार एउटा पुस्तक थियो, हरेक मुस्कान एउटा कथा थियो र हरेक अंकमाल एउटा अव्यक्त भावनाको भाषा थियो।
जीवनले हामीलाई धेरै सम्बन्धहरू दियो, धेरै चिनजानहरू पनि दियो। तर विद्यालयको मित्रता त्यस्तो फूल हो, जसलाई समयले कहिल्यै ओइलाउन सक्दैन। दूरीले टाढा बनाउन सक्छ, तर बिर्साउन सक्दैन।
आजको यो पुनर्मिलनले हामीलाई फेरि सम्झाएको छ, मित्रता उमेरले होइन, सम्झनाले बाँच्ने सम्बन्ध हो। यो भेट विगत सम्झने अवसर बनेर नरोकियोस्। यसले भोलिको यात्रालाई पनि उज्यालो बनाओस्।
अबका दिनमा हामी सामाजिक सञ्जालमा शुभकामना आदा, प्रदान गर्ने साथी मात्र नभई, जीवनका सुख दुःखमा साथ दिने सहयात्री बनौँ। कसैलाई आवश्यकता पर्दा पहिलो फोन गर्ने मित्र बनौँ। कसैको सफलतामा खुलेर ताली बजाउने साथी बनौँ। कसैको पीडामा काँध थाप्ने आत्मीय बनौँ।
हाम्रो मित्रता व्यक्तिगत सम्बन्धमा मात्र सीमित नरहोस्। यसले समाजका लागि पनि प्रेरणा बनोस्। आगामी पुस्ताले पनि सिकून्, समयले दूरी बढाउन सक्छ, तर साँचो मित्रतालाई कहिल्यै हराउन सक्दैन।
यदि हरेक केही वर्षमा यस्तै पुनर्मिलन हुँदै गयो भने, हाम्रो सम्बन्ध सम्झनामा होइन, व्यवहारमा पनि जीवित रहनेछ। यही नै यस मित्र मिलनको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि हुनेछ।
यस अविस्मरणीय क्षणलाई सम्भव बनाउने सम्पूर्ण आयोजक साथीहरू, आर्थिक, नैतिक र भौतिक रूपमा सहयोग गर्ने सबै आत्मीयजन तथा आफ्नो व्यस्त जीवनबाट अमूल्य समय निकालेर यहाँ उपस्थित भई यो पुनर्मिलनलाई ऐतिहासिक बनाइदिनुहुने सम्पूर्ण मित्रहरूप्रति म हृदयदेखि नै हार्दिक आभार व्यक्त गर्दछु।
आजको यो जमघटले हामीलाई फेरि एकपटक सम्झाएको छ, जीवनमा धन, पद र प्रतिष्ठाभन्दा पनि मूल्यवान् कुरा भनेको आत्मीय सम्बन्ध रहेछ। किनकि अन्ततः मानिसले सम्झिने सम्पत्ति भनेको उसले कमाएको धन होइन, उसले जोगाएको सम्बन्ध नै हो।
प्रिय साथीहरू,
हामी फेरि आफ्नो–आफ्नो यात्रामा फर्कनेछौँ। फेरि आ–आफ्नो जिम्मेवारीमा व्यस्त हुनेछौँ। तर आजको यो दिन, यो हाँसो, यो अंकमाल, यो आत्मीयता र यी अमूल्य सम्झनाहरू हामीसँग सधैँ रहनेछन्। जब जीवन थाक्नेछ, यी स्मृतिहरूले फेरि नयाँ ऊर्जा दिनेछन्।
आउनुहोस्, हामी सबै मिलेर एउटा वाचा गरौँ, यो भेट अन्तिम होइन, नयाँ सुरुवात हो। मित्रताको यो दीप कहिल्यै निभ्न नदिऔँ। हाम्रो सम्बन्ध समयसँगै अझ प्रगाढ, अझ आत्मीय र अझ अर्थपूर्ण बनाउँदै लैजाऔँ।
हिजोले हामीलाई सुन्दर सम्झना दियो। आजले पुनर्मिलनको अनुपम खुसी दियो। भोलिले अझ सुदृढ मित्रता, नयाँ आशा र उज्ज्वल सम्भावनाको विश्वास दिइरहेको छ।
त्यसैले, अन्त्यमा एउटै उद्घोष गरौँ, जय मित्रता! जय मित्र मिलन! अविस्मरणीय रहोस् ब्याज, २०५४!
