इनिशाको घटना एक परिवारको मात्र पीडा होइन; यो सम्पूर्ण समाजको असुरक्षाको प्रतीक हो। यदि आज यस्ता घटनामा ढिलाइ र कमजोरी देखियो भने भोलि यस्ता अपराधहरू झनै बढ्ने खतरा रहन्छ।
सुर्खेतकी नाबालिका इनिशा विकको शव १९ दिनदेखि अस्पतालमै छ। यो केवल एक अपराधको घटना मात्र होइन, हाम्रो राज्य व्यवस्था, न्याय प्रणाली र सामाजिक संवेदनशीलतामाथि उठेको गम्भीर प्रश्न हो। एउटा निर्दोष जीवन निर्ममतापूर्वक अन्त्य हुन्छ, तर अपराधी अझै पहिचानबाहिर रहन्छ—यो अवस्था स्वयंमा विडम्बनापूर्ण छ।
समाजमा सबैभन्दा कमजोर मानिने नाबालिकामाथि भएको यति जघन्य अपराधमा समेत ढिलाइ हुनु, अनुसन्धान सुस्त देखिनु र दोषीहरू कानूनी दायराभन्दा बाहिरजस्तो महसुस हुनु, राज्य संयन्त्रप्रतिको विश्वास कमजोर बनाउने कारक बनेको छ। जब पीडित परिवार न्यायको पर्खाइमा दिन गन्छ, तब राज्यको मौनता थप पीडादायी हुन्छ।
प्रश्नहरू एकपछि अर्को गर्दै उब्जिरहेका छन्—किन अनुसन्धान प्रभावकारी छैन? किन बलात्कार पुष्टि जस्तै देखिँदा पनि मुद्दा टुंगोमा पुग्दैन? किन प्रहरी प्रशासन परिणाममुखी देखिँदैन? र सबैभन्दा महत्वपूर्ण, के न्याय केवल पहुँचवालाहरूका लागि मात्र हो?
इनिशाको घटना एक परिवारको मात्र पीडा होइन; यो सम्पूर्ण समाजको असुरक्षाको प्रतीक हो। यदि आज यस्ता घटनामा ढिलाइ र कमजोरी देखियो भने भोलि यस्ता अपराधहरू झनै बढ्ने खतरा रहन्छ। कानूनको डर समाप्त भयो भने समाज अराजकतर्फ उन्मुख हुन्छ भन्ने यथार्थलाई हामीले नजरअन्दाज गर्न मिल्दैन।
सरकार र सम्बन्धित निकायहरूले अब औपचारिक वक्तव्य र आश्वासनभन्दा माथि उठ्नैपर्छ। जनताले शब्द होइन, परिणाम खोजिरहेका छन्। दोषीलाई तत्काल पहिचान गरी पक्राउ गर्नु, निष्पक्ष र छिटो अनुसन्धान गर्नु, र कडा सजाय सुनिश्चित गर्नु अब विकल्प होइन—अनिवार्य आवश्यकता हो।
यससँगै, नाबालिकामाथि हुने यस्ता अपराधका लागि अझ कडा कानून, द्रुत न्याय प्रक्रिया र उदाहरणीय कारबाही लागू गरिनुपर्छ। न्याय ढिलो हुनु भनेको न्याय नहुनु सरह हो भन्ने सत्यलाई व्यवहारमा उतार्नुपर्ने बेला आएको छ।
यदि आज पनि हामी मौन बस्यौं भने भोलि अर्को इनिशा सुरक्षित रहने छैन। त्यसैले अब चुप लागेर बस्ने होइन, आवाज उठाउने समय हो—न्यायका लागि, सुरक्षाका लागि, र मानवताको लागि।
