
कविता : एक आँखाले देखिएको संसार
मेरो दैव हो कि यस्तै भाग्य होमलाई कुलङ्गार बनाइदियोगाउँमा सबैले हेप्ने अनि पिट्ने गर्थेम अपाङ्ग भएरै होलाजन्मजात यस्तै हो किखै के होअझसम्म पत्तै पाइनँ! धामी

मेरो दैव हो कि यस्तै भाग्य होमलाई कुलङ्गार बनाइदियोगाउँमा सबैले हेप्ने अनि पिट्ने गर्थेम अपाङ्ग भएरै होलाजन्मजात यस्तै हो किखै के होअझसम्म पत्तै पाइनँ! धामी

मेरो दैव हो कि यस्तै भाग्य होमलाई कुलङ्गार बनाइदियोगाउँमा सबैले हेप्ने अनि पिट्ने गर्थेम अपाङ्ग भएरै होलाजन्मजात यस्तै हो किखै के होअझसम्म पत्तै पाइनँ! धामी

मेरो दैव हो कि यस्तै भाग्य होमलाई कुलङ्गार बनाइदियोगाउँमा सबैले हेप्ने अनि पिट्ने गर्थेम अपाङ्ग भएरै होलाजन्मजात यस्तै हो किखै के होअझसम्म पत्तै पाइनँ! धामी

०२१ सालमा नापी हुँदा यी जग्गालाई सरकारी, गुठी र ऐलानी भनी लेखिएको थियो । ०२९ सालसम्म यहाँ एउटै घरलगायत संरचना बनाइएको थिएन । घारीमात्र थियो

बाहिरबाट आकर्षक र मिठो देखिने, खाएपछि रोग लाग्ने भइरहेको छ । दुर्भाग्य, यो कुरा हामी नेपालीले बुझ्न सकेनौं । हामी राम्रो देख्नेबित्तिकै किनेर खाइहाल्छौं ।

बाटोमा हिँड्दा कोठा, सटर र फ्ल्याट छ्यापछ्याप्ती खाली भेटिन्छन् । जताजतै टुलेट, सटर भाडामा, कोठा खाली, फ्ल्याट भाडामालगायत लेखिएका पोस्टर टाँसिएको देखिन्छ । डेरामा बसिरहेका

अनेक बहाना बनाएर पीडितलाई न्यायबाट टाढा गरिँदैछ। सरकारले २५ जना भएपछि सहकारी दर्ता गरिदियो। पाँच हजारदेखि पाँच लाख रुपैयाँ बैंकमा राखेपछि र २५ जना सदस्य

अनेक बहाना बनाएर पीडितलाई न्यायबाट टाढा गरिँदैछ। सरकारले २५ जना भएपछि सहकारी दर्ता गरिदियो। पाँच हजारदेखि पाँच लाख रुपैयाँ बैंकमा राखेपछि र २५ जना सदस्य

उत्तेजनाले क्षणिक हलचल त ल्याउँछ, तर दीर्घकालीन परिवर्तन ल्याउन सक्दैन। यही कारण इतिहासमा धेरै चर्का आन्दोलनहरू समयसँगै हराए, तर संरचना नछोएर गएका आन्दोलनहरू असफल भए।

यो उनको सफलताको कथा हो। आत्मनिर्भर कर्णालीको उत्प्रेरणा हो। एमबीएमा उनले पढेका व्यवस्थापनका सिद्धान्तको व्यवहारिक प्रयोगको कथा हो। जसले जागिर खाँदैन, बरु जागिर दिन्छ। काठमाडौं

बैंक, वित्तीय संस्थाका कर्मचारीहरूले कामै नगरी यसरी कमाइरहेका छन्। जनता ठगेर उनीहरू मालामाल बनिरहेका छन्। विडम्बना, नियामक निकायले न अनुगमन गर्छन् न कारबाही। बैंक, वित्तीय

कस्तो व्यक्तिलाई चुनाव जिताएर पठाएछन् ? भनेर देशभरका जनताले प्रश्न उठाए। अहिले फेरि जिताएर पठाए पनि उनले शपथ खान पाउँदैनन्। सदनमा पनि छिर्न पाउँदैनन्। सदनमा

रवि पनि आम नागरिक नै हुन् । उनको व्यापार व्यवसाय न कुनै रोजगारी । उनले अमेरिकामा रहँदा पैसा कमाए होला । तर, त्यो पैसा उनले











